ازدواج سفید و معاطاتی و تفاوت آن با زنا و رابطه نامشروع

در این قسمت به بررسی این دو پدیده با زنا و روابط نامشروع می پردازیم.

3-6-1-تفاوت با زنا

بعضی از فقها در مورد ضرورت لفظی بودن ایجاب و قبول عقد نکاح تا بدان جا پیش رفته اند که نکاح بودن صیغه را مترداف زنا دانسته اند(حر عاملی:1410، ج9، 156).

یک ضابطه کلی برای اینکه یکی از عناوین معاملات، مثل بیع، اجاره یا هبه بخواهد بر فعلی در عالم خارج تطبیق پیدا کند، این است که این فعل قبلا نزد عرف از مصادیق آن معامله محسوب شود(نایینی:1411، ج1، 101).

طبق این مبنا، معاطات در چیزی جریان پیدا می کند که یک فعلی بتواند قبل از قصد، عرفا مصداق برای آن عنوان واقع شود. حتی بالاتر از این می توان گفت که بعد از قصد هم اگر یک فعلی مصداق یکی از این عناوین را قرار گرفت، کافی است، در نتیجه اگر یک فعل قبل از اینکه با آن قصد حاصل شود، عرف نمی گوید صلح است و با یک فعلی مثلا دست به دست هم دادن قصد صلح کردند و عرف بگوید حالا که قصد مصالحه کردید« هذا صلح معاطاتی» همین کافی است و اگر زن و مرد به قصد تزویج یک فعلی را انجام دادند که قصد تزویج کردند، همین نکاح است و از زنا خارج است(خمینی(ره): 1379، 241).

اگر قصد طرفین برای نکاح موجود باشد، عرف فعل را مصداق برای نکاح خواهد دانست و صحبتی از زنا نخواهد شد(خمینی(ره): 1379، 241).

به طور خلاصه در صورتی که جریانی نمایانگر زناشویی میان مرد و زنی انجام گردد، چه با نوشتن و یا گفتن و یا اشاره و هر طوری دیگر که به روشنی دلالت بر انجام ازدواج کند، جهت خروج از زنا کافی است(صادقی تهرانی: 1384، 626).

این مطالب و نظرات نشان دهنده آن است که بین نکاح معاطاتی و زنا تفاوت وجود دارد و نکاح معاطاتی از جهت کیری، مشکلی ندارد و در هر زمان و مکانی که چنین فعلی موجود باشد، نکاح صحیح خواهد بود و زنا به شمار نمی آید.

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

بررسی ازدواج سفید از نظر فقه امامیه و حقوق کیفری ایران